Over een week ben ik mijn woning, mijn bedrijf en mijn pensioenvoorziening kwijt. Met dank aan SNS die komende vrijdag mijn beide panden gaat veilen. Ten onrechte zijn mijn hypotheken opgezegd. Tevergeefs heb ik geprobeerd in gesprek te komen. Mijn verbazing over de gang van zaken in de afgelopen jaren is inmiddels omgeslagen in totale machteloosheid. Machteloosheid die me er nu toe brengt dit verhaal naar buiten te brengen. Dat is niet mijn stijl, maar ik heb niks meer te verliezen nu ik alles ga verliezen wat me dierbaar is.

 

Bittere smaak
Ik woon, werk en leef sinds 2003 op de Appelmarkt in het hart van de binnenstad van Amersfoort. Een plek waar niet alleen mijn huis staat dat ik met liefde (nog steeds) aan het opknappen ben. Het is vooral ook een plek waar ik me, dankzij de warme mensen waarmee ik hier op het plein leef, me echt thuis voel. In 2006 kocht ik het pand van de buren aan de Kerkstraat er bij. Om te verhuren en de garage te gebruiken als heerlijke plek om te klussen. En zo als ondernemer een pensioenvoorziening te hebben. Een zoet begin, het eigendom van twee panden. Het contact met SNS Bank over de financiering van mijn dierbare bezit kreeg al snel na de ondertekening van de overeenkomsten een bittere smaak.

 

Van zakelijk geschil tot persoonlijk drama
SNS Bank verwerkt de gemaakte afspraken niet op de juiste manier in haar administratie, waardoor ik sinds 2008 te maken heb met een te hoge lening en er ten onrechte een achterstand blijft staan op één van mijn leningen. Natuurlijk wordt er uitgebreid gecorrespondeerd over dit geschil, zonder resultaat. Nou ja, het resultaat is dat SNS in mei 2011 de leningen op mijn beide panden opzegt vanwege de vermeende achterstand. Op mijn reactie dat dit niet terecht is krijg ik, ondanks aandringen, pas in november 2011 een reactie. In de vorm van een verzoek om mee te werken aan een taxatie in verband met de voorbereidingen van de executieverkoop. En in april 2012 de aankondiging van de veilingdatum van volgende week. Onwerkelijk, onbegrijpelijk en onnodig. Als de bank alleen maar de moeite had willen nemen om samen om de tafel te gaan zitten om het probleem op te lossen, of tenminste om de schade voor mij en bank te beperken. Maar dat is kennelijk al teveel gevraagd.

 

Protocol gevolgd, patiënt overleden
De bank die op haar website beweert toegankelijk te zijn, toont zich in mijn geval een gesloten bolwerk waar protocollen belangrijker zijn dan mensen. Typisch geval van jammer, protocol gevolgd, patiënt overleden. Waar de bank van zichzelf zegt een persoonlijke bank te zijn, ligt er in dit traject inmiddels een dikke map correspondentie, maar zijn er slechts twee gesprekken geweest, het laatste in 2009. Zelfs in de cruciale periode tussen aanzegging en datum veiling is de bank niet bereid een gesprek te voeren om de schade voor beide partijen tot een minimum te beperken. De bank die beweert om haar klanten te geven, neemt me nu alles af en laat mij nu volkomen ontredderd en berooid achter. Een veiling levert immers nooit genoeg op om de leningen af te lossen, zodat ik met restschulden blijf zitten waardoor ik ook mijn bedrijf kan opdoeken. Is dat de bank die SNS wil zijn? Kennelijk wel.

 

Zo jammer
Het is zuur als de bank leningen opzegt terwijl er op dat moment, behalve een zakelijk geschil, geen sprake is van achterstanden. Het is jammer dat ik door ziekte vorig jaar minder omzet heb gedraaid waardoor ik nu hard bezig ben achterstanden in te lopen. Het is bitter dat ik na mijn ziekte nu weer lekker aan het werk ben met goede vooruitzichten, maar dat ik dat de bank niet eens kan vertellen.
Het is triest te weten dat andere banken niet veilen omdat bank en klant daar niet bij gebaat zijn, terwijl SNS niet eens andere opties wil bespreken. Het is onbegrijpelijk dat een dossier zes jaar bij een en dezelfde SNS-medewerker zit die geen enkele vorm van constructief overleg mogelijk maakt.

 

Alles kwijt zonder ook maar één gesprek
Het is onwerkelijk te beseffen dat ik volgende week alles kwijt ben waar ik zo hard voor heb gewerkt en wat me zo dierbaar is. En alleen maar omdat ik niet in gesprek kom met SNS. Mijn machteloosheid is zo groot als de macht van de bank. Ik voel me genomen, maar was liever serieus genomen.

 

Lees ook het artikel in AD/Amersfoortse Courant van 5 juni 2012.

 

Terug naar de andere columns

 

 

Nieuwsbrief

Op de hoogte blijven?




Column

Rare regels en een kam

Er waait een tent om tijdens Pukkelpop en hup, alle festivals worden gedwongen om zelfs bij bladstil weer een meteodienst in te huren. Er zijn problemen met een paar motorclubs en dus mag geen enkele motorrijder in zijn clubkleding naar de TT of Veteranendag. Met op zichzelf al rare regels wordt iedereen tegenwoordig over één kam geschoren. Daar krijg je luis van, dat gaat jeuken.